|
اخباری در مورد گرمایش زمین . کنفرانس کپنهاگ و تاثیر
گرمایش زمین در ایران
• تاثیر تغییرات آب و هوایی در ایران
• خواسته های برند گان جایزهی نوبل از کنفرانس کپنهاگ
• تلاش برای توافق بر سر میزان کمک در ارتباط با تغییرات
اقلیمی
• کشورهای ثروتمند به وعده های خود عمل نکرده اند'
• احتمال وقوع فاجعه زیست محیطی در زمان نسل کنونی
• بیشتر مردم تغییرات اقلیمی را معضلی بسیار جدی می دانند
• جنگل آمازون در معرض نابودی
• موضع کشورهای گروه ۲۰ در اجلاس کپنهاگ
اخباری در مورد گرمایش زمین . کنفرانس کپنهاگ و تاثیر
گرمایش زمین در ایران
تاثیر تغییرات آب و هوایی در ایران
احسان آمرطوسی
زاینده رود
مژگان جمشیدی، کارشناس محیط زیست در ایران، معتقد است با
وجود فقدان مطالعات جامع و طرح های تحقیقاتی در زمینه
تغییرات آب و هوایی در ایران تاثیرات آن در بسیاری از
موارد از جمله دریاچه ارومیه قابل مشاهده است: "ما در 10
سال اخیر شاهد روند خشک شدن دریاچه ارومیه بوده ایم. این
دریاچه دومین دریاچه بزرگ آب شور جهان است. این دریاچه از
مجموع وسعت 450 هزار هکتاری، در حدود 160 هزار هکتار کاهش
سطح پیدا کرده است. البته علاوه بر این که در بخش آب سوء
مدیریت هایی وجود داشته است، اما در این مورد بحث خشکسالی
و تغییرات آب و هوایی هم بی تاثیر نبوده است".
اسماعیل کهرم، استاد دانشگاه و کارشناس محیط زیست در ایران
هم می گوید خشکسالی های متناوب سال های اخیر در کنار سیل
های کم سابقه در ایران همه نشانه هایی از تاثیر تغییرات
جهانی آب و هوا در این کشور است. او می گوید "این خشکسالی
های متناوب باعث خشک شدن تالاب هامون با 10 میلیارد متر
مکعب آب شد. رودخانه زاینده رود، دریاچه پریشان و بختگان
هم خشک شدند. ما با یک خشکسالی بسیار عمیق روبرو هستیم".
"این خشکسالی های متناوب باعث خشک شدن تالاب هامون با 10
میلیارد متر مکعب آب شد. رودخانه زاینده رود، دریاچه
پریشان و بختگان هم خشک شدند. ما با یک خشکسالی بسیار عمیق
روبرو هستیم"
با این وجود هستند کسانی که می گویند آمار ایستگاه های
هواشناسی در ایران نشان از تغییر روند معنادار در اقلیم
این کشور ندارد و مواردی نظیر خشک شدن تالاب ها و دریاچه
ها تحت تاثیر عوامل انسانی انجام می شود. ناصر کرمی،
خبرنگار امور محیط زیست هم معتقد است تاثیرات ناشی از
تغییرات آب و هوایی فقط در عرض های بالای جغرافیایی قابل
مشاهده است. آقای کرمی دوره های متناوب خشکسالی و تر سالی
در سال های اخیر را به نوعی ادامه روند دهه های پیش می
داند و با قاطعیت تاثیرات تغییرات آب و هوایی را نه تنها
در ایران بلکه در سایر نقاط خاورمیانه هم رد می کند.
البته چنین دیدگاهی حداقل در مورد مصون ماندن دیگر کشورهای
خاورمینه از تاثیر تغییرات آب و هوایی در گزارش 150 صفحه
ای "نهاد محیط زیست و توسعه ی عرب" که تنها چند روز پیش از
اجلاس کپنهاگ منتشر شده به شدت رد می شود.
در این گزارش آمده که از بین رفتن زمین های کشاورزی، شیوع
بیماری و به خطر افتادن بسیاری از گونه های گیاهی و جانوری
در منطقه خاورمیانه تنها بعضی از نشانه های تاثیرات مخرب و
شدید تغییرات آب و هوایی بر منطقه است.
موقعیت های از دست رفته در پروتکل کیوتو
صرف نظر از تاثیر این پدیده بر محیط زیست ایران این کشور
از 4 سال پیش رسما به عضویت پروتکل کیوتو در آمده است.
پروتکلی که نه تنها برای ایران به عنوان کشوری در حال
توسعه الزامات چندانی در پی نداشته، بلکه حتی ایران می
توانست از شرایط و امکانات پیش بینی شده در آن برای کاهش
گازهای گلخانه ای از طریق جایگزینی سوخت های فسیلی با سوخت
های پاک تر مثل گاز و حتی درآمد زایی برای بخش دولتی و
خصوصی از طریق فروش سهم کربن خود به دیگر کشورهای جهان
استفاده کند.
اما در عمل آنطور که مژگان جمشیدی توضیح می دهد، بی اطلاعی
مسئولان دولتی در چهار سال گذشته امکان این نوع سرمایه
گذاری ها را از بین برد.
دریاچه ارومیه
او می گوید "ما می توانستیم از سرمایه گذاری کشورهای صنعتی
عضو پروتکل کیوتو برای کاهش گازهای گلخانه ای خود استفاده
کنیم. مثلا در سایت های بزرگ دفع زباله می توانستیم گاز
متان را استحصال کنیم تا به انرژی تبدیل شود. این کار در
صنایع پالایشگاهی و چاه های نفت که گاز آنها در حال سوختن
و از بی رفتن است هم قابل انجام بود. حتی قبل از الحاق
ایران به پروتکل کیوتو پیشنهادهایی از طرف بعضی از کشورها
از جمله ایرلند و فرانسه برای سرمایه گذاری و خرید حق کربن
ایران مطرح شده بود".
در عین حال با به راه افتادن موج جدید تلاش های بین المللی
برای رسیدن به توافقی جدید بر سر کاهش میزان گازهای گلخانه
ای به نظر می رسد که دولت ایران در سیاست گزاری های کلان
خود جایگاه خاصی برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی باز
نکرده است.
ناصر کرمی، خبرنگار امور محیط زیست در این باره می گوید:
"ما برای این که بتوانیم از انگیزه و اراده جهانی که امروز
وجود دارد برای حل مشکلات زیست محیطی داخل کشور استفاده
کنیم، نیازمند فعالیت گسترده در روابط بین الملل هستیم. که
به اعتقاد من چنین سیاست هایی از طرف وزارت امور خارجه و
سازمان حفاظت محیط زیست در ایران دنبال نمی شود".
نان شب یا تغییرات آب و هوایی؟
در چنین شرایطی با کمبود آموزش های لازم از سوی دولت و
رسانه ها به مردم برای گنجاندن اقدامات هر چند کوچک اما
موثر در زندگی روزمره شهروندان روبرو هستیم. امروزه در
کشورهای موفق در بحث مبارزه با تغییرات آب و هوایی حساسیت
بعضی از شهروندان در حدی است که به طور مثال مصرف نکردن
کیسه های پلاستیکی، دوچرخه سواری به جای استفاده از
اتومبیل شخصی و یا خرید هوشمندانه مواد خوراکی که در تولید
و بسته بندی آنها کمترین آسیب به چرخه محیط زیست وارد شده
باشد چیزی عادی تلقی می شود.
برخی کارشناسان معتقدند در شرایطی که حتی بسیاری از
مسئولان در ایران آشنایی چندانی با مبانی محیط زیست
ندارند، نمی توان از مردم توقع چندانی داشت. در ایران هنوز
مسایل پایه ای محیط زیست نظیر حفظ جنگل ها و تلاب ها با
دشواری هایی روبرو است. حتی زمزمه سال های اخیر در مورد
ادغام سازمان محیط زیست با سازمان های دیگر نشان از کم
توجهی مسئولان به مقوله محیط زیست دارد. طبیعی است که در
این شرایط توجه مردم ایران به مشکل تغییرات آب و هوایی در
حدی کم می شود که مبارزه با آن با نریختن زباله در کوه و
پارک مترادف می شود.
عده ای دیگر نیز معتقدند که وجود مشکلات اقتصادی عدیده در
جامعه ایران نظیر مشکل بیکاری در کنار مشغولیت ذهنی مردم
با مسایل سیاسی در این کشور به اندازه ای است که عملا
فضایی برای پرداختن به مسایل زیست محیطی مثل تغییرات آب و
هوایی وجود ندارد.
اما به هر حال شرایط جهانی که ما امروز در آن زندگی می
کنیم مثال روشنی است از همان داستان معروف که در آن مردی
بی اعتنا به سایرین با میخ قسمتی از کشتی را که خود در آن
نشسته بود سوراخ می کرد با این استدلال که به محدوده
دیگران وارد نشده است. اما نتیجه آن شد که با سوراخ شدن
کشتی همه مسافران غرق شدند.
اکنون چشم های زیادی به اجلاس تغییرات آب و هوایی کپنهاگ
دوخته شده است تا شاید توافق رهبران جهان کشتی نجات آینده
بشر در سالهایی نه چندان دور شود.
برندگان جایزهی نوبل خواستهاند که کنفرانس حفاظت از
جو زمین در کپنهاگ به چرخشی در جهت پایداری و سلامت جو
زمین بدل شود. منبع:ماه نامه پیام
۶۰ برندهی جایزهی نوبل در عرصههای مختلف، از رهبران
کشورهای جهان خواستهاند که بیدرنگ در بارهی یک قرارداد
جامع و موثر در زمینهی حفاظت از جو زمین به توافق برسند.
در بیانیهای که این ۶۰ شخصیت اتنشار دادهاند، آمده است:
«ما میدانیم که برای حفظ اقلیم زمین چه باید کرد. ما
نمیتوانیم آن قدر منتظر بمانیم که زمان از دست برود.» از
همین رو لازم است که «کنفرانس حفاظت از جو زمین که در
دسامبر در کپنهاگ برگزار میشود به چرخشی در جهت پایداری و
سلامت جو بدل شود.»
ماه مه گذشته ۲۰ برندهی جایزه نوبل در جریان دیداری در
لندن، ابتکار امضای بیانیه یادشده را به جریان انداختند.
در این بیانیه که اینک ۴۰ برندهی دیگر نوبل نیز پای آن را
امضا کردهاند، از تصمیمگیران ارشد در عرصههای سیاست و
اقتصاد خواسته شده است که مشترکاَ همراه با صاحبان صنایع و
جامعهی مدنی کشورها، "شانس تاریخی اجلاس کپنهاگ" را از
دست ندهند. امضاکنندگان خواهان آن شدهاند که اقتصاد کنونی
که برای تأمین انرژی خود بر استفاده پر ریخت و پاش از
مشتقات کربورها (نفت) متکی است با اقتصادی پایدارتر،
پاکیزهتر و عادلانهتر جایگزین کنند.
خواستهای بیانیه
در بیانیه به طور مشخص خواسته میشود که تا سال ۲۰۱۵ باید
اوج تولید گازهای گلخانهای پشت سر گذاشته شود و تا سال
۲۰۵۰ در قیاس با سال ۱۹۹۰، به نصف کاهش یابد. این به معنای
آن خواهد بود که کشورهای صنعتی باید تا سال ۲۰۲۰، تولید
گازهای گلخانهای خود را ۲۵ تا ۴۰ درصد کاهش دهند. بیانیه
همچنین میخواهد که به منظور کمک به کشورهای در حال توسعه
برای غلبه بر پیامدهای تغییرات جوی، یک صندوق مالی با
امکانات کافی ایجاد شود. حفاظت و احیای جنگلهای استوایی
نیز از دیگر خواستههای بیانیهی ۶۰ برندهی جایزه نوبل
است.
تا کنون کمتر ابتکاری در حمایت از حفظ اقلیم زمین از
پشتیبانی این شمار از چهرههای شاخص سیاسی و علمی و فرهنگی
روبرو شده است. میخائیل گورباچف، دالایی لاما از برندگان
نوبل صلح، دوریس لسینگ، جان کوتزی و وله سوینکا از برندگان
نوبل ادبیات، از جمله امضاکنندگان بیانیهی یادشده هستند
اختلاف اعضای اتحادیه اروپا بر سر تغییرات جوی
نخست وزیر سوئد از رهبران اتحادیه اروپا خواسته است با باز
کردن کیف های پول خود آمریکا، ژاپن و سایر کمک کنندگان
اصلی را تشویق کنند به کشورهای در حال توسعه برای مقابله
با تغییرات آب و هوایی یاری رسانند.به گزارش خبرگزاری
آسوشیتدپرس فردریک راینفلت پیش از آغاز نشست سران گفت
"تعیین مبلغی مشخص راه را برای آنکه سایرین نیز به نوبه
خود کمک کنند هموار می کند."او هشدار داد در غیراینصورت
کنفرانس آب و هوایی سازمان ملل متحد که قرار است در دسامبر
در کپنهاگ برگزار شود زیر سوال خواهد رفت.اما تنها ساعاتی
پس از آغاز نشست سران، رهبران مجارستان و لهستان تقسیم
برابر هزینه ها در بین 27 عضو اتحادیه را غیرممکن دانسته و
گفتند بسیاری دیگر از اعضای این اتحادیه نیز از آنها حمایت
می کنند.
رهبران کشورهای عضو اتحادیه اروپا بر سر میزان کمک های آب
و هوایی به ملت های در حال توسعه دچار اختلاف شده
اند.مجارستان و لهستان گفته اند اعضای ثروتمندتر اتحادیه
اروپا باید بیشتر این کمک ها را تقبل کنند.گوردون باجنای
نخست وزیر مجارستان در آغاز نشست سران در بروکسل گفت تقسیم
برابر هزینه ها در بین کشورهای اتحادیه اروپا "غیرقابل
پذیرش" است.
کمیسیون اروپا پیشنهاد کرده که کشورهای اروپایی از سال
۲۰۱۳ سالانه تا ۱۵ میلیارد یورو (۲۲ میلیارد دلار) برای
این منظور به کشورهای در حال توسعه کمک کنند.اما گروه های
محیط زیستی می گویند اروپا باید خود را برای پرداخت دو
برابر این مبلغ و حتی بیشتر آماده کند.این طور تصور می شود
که تعهد جدی اتحادیه اروپا به کمک مالی به کشورهای در حال
توسعه، حتی برای توافق بر سر چارچوب معاهده جدید ضروری
است.گفتگوهای وزیران اقتصادی اتحادیه اروپا درباره نحوه
تامین این کمک های مالی موفقیت آمیز نبوده است چون آنها
درباره نحوه تقسیم این هزینه ها با هم اختلاف نظر دارند
تلاش برای توافق بر سر میزان کمک در ارتباط با تغییرات
اقلیمی
مبارزه با عواقب گرمایش هدف این کمک به کشورهای فقیر است
رهبران اتحادیه اروپا تاکنون نتوانسته اند در مورد میزان
کمک به کشورهای در حال توسعه برای رسیدگی به عواقب گرمایش
زمین توافق کنند.
در اولین روز از یک اجلاس دو روزه، سران اتحادیه اروپا قصد
داشتند بر سر ارائه کمکی 6 میلیارد یورویی طی سه سال به
کشورهای درحال توسعه توافق کنند.
اما تحلیلگران می گویند که کشورهای ثروتمندتر برای راضی
کردن کشورهای فقیرتر اروپای شرقی برای مشارکت در این
برنامه در تقلا هستند.
مقام ها گفتند که رایرنی ها در این زمینه در طول شب ادامه
خواهد یافت.
فردریک راینفلت نخست وزیر سوئد در یک کنفرانس خبری گفت:
"فردا از امروز رقم بهتری خواهیم داشت."
او افزود بعضی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا کسر بودجه های
شدید دارند و طرح مورد بحث کنونی جنبه دواطلبانه دارد با
این حال بیش از نیمی از کشورهای عضو قول کمک داده اند.
هدف از جمع آوری این پول در اجلاس بروکسل کمک به فقیرترین
کشورها برای رسیدگی به مشکلاتی مثل بالا آمدن سطح دریاها،
نابودی جنگل ها، کمبود آب و سایر عواقب تغییرات اقلیمی در
فاصله ساله های 2010 تا 2012 است.
چندین کشور ثروتمند اتحادیه اروپا رقم های قابل توجهی را
اعلام کرده اند، اما هنوز معلوم نیست که آلمان، فرانسه و
کشورهای شرقی اروپا چه مبلغی اختصاص خواهند داد.
با شروع این اجلاس قول ارائه 2 میلیارد یورو کمک داده شد.
بریتانیا با 883 میلیارد یورو و سوئد با 765 میلیون یورو
بزرگترین اهدا کنندگان هستند. هنلد و دانمارک نیز به ترتیب
قول پرداخت 300 و 160 میلیون یورو را داده اند.
موضوع اجلاس کپنهاگ که از تاریخ هفتم تا هجدهم دسامبر با
شرکت رهبران بیش از 85 کشور جهان تشکیل می شود، کاهش
گازهای گلخانه ای است.
پیمان کپنهاگ که اکنون پیش بینی می شود تا سال 2010 نهایی
خواهد شد، جانشین پیمان کیوتو می شود که مدت آن در سال
2012 منقضی خواهد شد.
هند که از نظر آلوده کردن هوای کره زمین، مقام چهارم را در
جهان دارد، هفته قبل قول داده بود که در طی دهه آینده
میزان افزایش گاز کربنیک تولیدی را کنترل کند.
چین گفته است تولید گازهای گلخانه ای خود را کنترل خواهد
کرد و وعده داده است تراکم آنها را تا سال 2020 به میزان
چهل الی چهل و پنج درصد کاهش دهد.
دولت چین این تعهد را داده است تا کارخانه ها و تاسیسات
این کشور را وادار کند از سوخت مصرفی خود بهتر استفاده
کنند.
اقتصاد چین همچنان در حال رشد است و این رشد عمدتا با تکیه
بر سوخت ذغال، که یکی از آلوده کننده ترین سوخت ها قلمداد
می شود، رخ داده است.
انتظار می رود چین تا سالیان متمادی یکی از بزرگترین
تولیدکنندگان گازهای گلخانه ای باشد اما این کشور نشان
داده است تمایل دارد در مقابله با تغییرات آب و هوا، نقش
رهبری داشته باشد.
آمریکا گفته است تا سال 2020 میزان تولید دی اکسید کربن
خود را هفده درصد کاهش خواهد داد.
کشورهای ثروتمند به وعده های خود عمل نکرده اند'
کشورهای فقیر برای مقابله با تغییرات جوی به کمک مالی نیاز
دارند
بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد می گوید کشورهای صنعتی
به وعده های خود برای حمایت مالی از برنامه های کشورهای
فقیر برای مبارزه با تغییرات اقلیمی عمل نکرده اند.
به گفته آقای بان، بدقولی کشورهای ثروتمند به اعتماد
کشورهای توسعه نیافته لطمه زده است.
بیست کشور صنعتی، شامل پانزده عضو اتحادیه اروپا، کانادا،
ایسلند، زلاند نو، نروژ و سوئیس در بیانیه بن در سال 2001
متعهد شدند در طول هفت سال یک میلیارد و 600 میلیارد دلار
به کشورهای فقیر برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی کمک
کنند.
تحقیقات سرویس جهانی بی بی سی نشان می دهد تنها 260 میلیون
دلار از مبلغ وعده داده شده به دو صندوق ویژه سازمان ملل
متحد واریز شده است.
کمک مالی به کشورهای فقیر برای مقابله با تغییرات آب و
هوایی یکی از موضوع های اصلی در مذاکرات پیش رو در اجلاس
آب و هوایی کپنهاگ است.
اتحادیه اروپا می گوید پول وعده شده از طریق تفاهم نامه
های دوجانبه پرداخت شده ولی در این حال اذعان دارد که
ارائه آمار و ارقام دقیق در این باره مشکل است.
کشورهای امضا کننده بیانیه بن در این حال می گویند آنها
تعهدی نداده اند که مبلغ مورد نظر خود را به
صندوق های سازمان ملل متحد واریز کنند.
به گفته آنها قرار بود این کمک ها به صورت دوجانبه و
چندجانبه پرداخت شود.
ریچارد میونگی، از مذاکره کنندگان آب و هوایی کشورهای
توسعه نیافته می گوید این کشورها حس می کنند کشورهای صنعتی
به آنها پشت کرده اند.
کارشناسان می گویند بیانیه بن باعث بی اعتمادی کشورهای
فقیر به تعهدات کشورهای ثروتمند شده است.
در این حال، بان کی مون می گوید هرگونه توافق برای کمک
مالی به کشورهای فقیر در اجلاس کپنهاگ باید به طور شفاف و
روشن باشد.
او گفت: "کل این توافق و مذاکرات باید بر اساس اعتماد و
اطمینان باشد."
احتمال وقوع فاجعه زیست محیطی در زمان نسل کنونی
دانشمندان هشدار داده اند که چنانچه گازهای گلخانه ای
کنترل نشود احتمال وقوع فاجعه جوی وجود دارد
مطالعات تازه ای که در باره تغییرات جوی صورت گرفته نشان
می دهد که این احتمال که فاجعه 4 درجه سانتیگراد گرمتر شدن
هوای کره زمین در دوره نسل کنونی اتفاق افتد، در حال
افزایش است.
دانشمندانی که این مطالعات را انجام داده اند می گویند تا
اواسط قرن حاضر احتمال گرمتر شدن هوای کره زمین تا 4 درجه
سانتیگراد و جود دارد .
به گفته این دانشمندان در منطقه قطب شمال، در همین مدت
ممکن است درجه حرارت هوا تا 15 درجه سانتیگراد افزایش
یابد.
این بررسی که توسط نهاد تحقیقاتی معتبر Hadley Centre در
بریتانیا صورت گرفته، به این نتیجه رسیده که چنانچه گازهای
گلخانه ای کنترل نشود، در ظرف مدتی کمتر از 50 سال درجه
حرارت هوای کره زمین افزایش خواهد یافت و در نتیجه آن ممکن
است زمین های پست را سیل فرا گرفته و نیمی از تمام گونه
های حیوانات و گیاهان از بین بروند و دسترسی به آب در
سراسر جهان به مخاطره افتد.
ولی دانشمندانی که این گزارش را تهیه کرده اند بر این نکته
پافشاری می کنند که وقوع این فاجعه اجتناب ناپذیر نیست و
چنانچه میزان گازهای گلخانه ای به زودی کاهش یابد هنوز می
توان از وقوع آن جلوگیری کرد.
این گزارش هنگامی انتشار می یابد که نمایندگان 190 کشور
جهان برای شرکت در دور دیگری از گفتگوها قبل از تشکیل
اجلاس تغییرات جوی در ماه دسامبر، در بانکوک گرد آمده اند.
'بیشتر مردم تغییرات اقلیمی را معضلی بسیار جدی می
دانند'
این نظرسنجی شامل کشورهای پرجمعیت دنیا از جمله چین و هند
می شود
بر اساس یک نظرسنجی، بیشتر مردم دنیا تغییرات اقلیمی ناشی
از گرم شدن جو زمین را معضلی بسیار جدی می دانند و می
خواهند که دولت ها برای رفع آن چاره ای بیندیشند.
این نظرسنجی به درخواست سرویس جهانی بی بی سی و توسط شرکت
تحقیقاتی "گلوب اسکن" انجام شده است.
نتیجه این نظرسنجی در حالی منتشر می شود که نمایندگان 192
کشور روز دوشنبه (7 دسامبر) در کپنهاگ، پایتخت دانمارک،
اجلاس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد را آغاز خواهند کرد.
بر اساس نظرسنجی"گلوب اسکن"، 64 درصد از مردمی که در
نظرسنجی شرکت کرده اند، تغییرات اقلیمی را معضلی "بسیار
جدی" می دانند.
این رقم دو دهه پیش در نظرسنجی مشابه ای، به مراتب کمتر
یعنی 44 درصد بود.
جنگل آمازون در معرض نابودی
گروهی از دانشمندان بریتانیایی هشدار داده اند که ادامه
روند افزایش دمای کره زمین سبب نابودی جنگل آمازون خواهد
شد.
اهمیت جنگل آمازون در تنوع زیستی گونه های گیاهی و جانوری
آن، و همچنین در نقش مهم این جنگل در جذب گاز دی اکسید
کربن از هوا و تولید اکسیژن به جای آن است.
به موجب نتایج پژوهشهای محققان اداره هواشناسی بریتانیا،
در دیدی محافظه کارانه، افزایش متوسط دما به اندازه دو
درجه سلسیوس (سانتیگراد) بالاتر از متوسط دما در دوران پیش
از صنعتی شدن، سبب نابودی 40 درصد پوشش جنگلی آمازون تا
پایان قرن جاری میلادی خواهد شد.
در همین سناریوی محافظه کارانه، افزایش متوسط دما به
اندازه سه درجه، سبب نابودی 75 در صد پوشش جنگلی در منطقه
آمازون خواهد شد.
اما جنگل آمازون که به "ریه تنفسی کره زمین" شهرت یافته
تنها توسط افزایش دما تهدید نمی شود، بلکه قطع درختان و
تخریب عمدی جنگل برای مصارف گاوداری و کشاورزی هم به
مشکلات افزوده است.
علی رغم اظهارات مقامات دولتی برزیل مبنی بر اقدام برای
حفظ آمازون، سالانه بطور متوسط 19،400 کیلومتر مربع از آن
جنگل برای چنین مصارفی نابود می شود.
مناطق حاره ایجاد کننده سامانه های هوایی جهان هستند و
نابودی جنگل آمازون سامانه های هوایی را برای همیشه تغییر
خواهد داد.
پیتر کاکس
نابودی جنگل اما، تاثیرات مخرب گسترده تری هم خواهد داشت.
تحقیقات گذشته نشان داده که برای هر کیلومتر مربعی از جنگل
آمازون که نابود می شود، 22،000 تن دی اکسید کربن به جو
زمین افزوده می شود.
پیتر کاکس، استاد اقلیم شناسی دانشگاه اکستر انگلستان، می
گوید که "مناطق حاره ایجاد کننده سامانه های هوایی جهان
هستند و نابودی جنگل آمازون سامانه های هوایی را برای
همیشه تغییر خواهد داد....باید در انتظار تغییرات بنیادین
در آب و هوا بود."
به گفته صاحب نظران، افزایش دما سبب کاهش بارندگی در منطقه
آمازون خواهد شد و با کاهش بارندگی ریشه های درختان خشک
شده و در مقابل آتش سوزی مقاومت خود را از دست می دهند.
در دراز مدت با بر هم خوردن "ثبات کربن" در جو، الگوهای
بارندگی در سراسر جهان نیز تغییر کرده و کشاورزی با بحران
روبرو خواهد شد.
موضع کشورهای گروه ۲۰ در اجلاس کپنهاگ
چین
هدف تعهدآوری را تعيين کرده که به موجب آن تا سال ۲۰۲۰
ميزان گاز کربنيک توليدی برای هر واحد توليد ناخالص ملی را
۴۰ تا ۴۵ درصد نسبت به سال ۲۰۰۵ کاهش دهد.
چین از کشورهای ثروتمند می خواهد که تا سال ۲۰۲۰ توليد گاز
کربنيک را به ۴۰ درصد کمتر از ميزان سال ۱۹۹۰ کاهش دهند و
می گويد که آنها بايد سالانه يک درصد توليد ناخالص ملی خود
را برای کمک به کشورهای ديگر و همراه کردن آنها بدهند از
غرب می خواهد که فن آوری ای را در اختيار بگذارد که گاز
کربنيک کمتری توليد می کند.
ايالات متحده آمريکا
تا سال ۲۰۲۰ توليد گاز کربنيک خود را به شرط تصويب کنگره
به ميزان ۱۷ درصد کمتر از سال ۲۰۰۵ کاهش خواهد داد.
اين رقم نزديک به ۴ درصد کمتر از سال ۱۹۹۰ است با اعمال
اجبارهای قانونی بين المللی شبيه پيمان کيوتو مخالف است
اصرار می ورزد که چين، هند، آفريقای جنوبی و برزيل بايد
متعهد شوند که از رشد توليد گاز کربنيک در کشورشان بکاهند.
لايحه مربوط به شرايط اقلیمی فعلا در سنا معوق مانده است.
روسيه
به طور غير رسمی گفته است که تا سال ۲۰۲۰ توليد گاز کربنيک
خود را ۲۰ تا ۲۵ درصد کمتر از سطح سال 1990 خواهد کرد.
فروپاشی اقتصادی دهه ۱۹۹۰ بدان معناست که اگرچه توليد گاز
کربنيک ممکن است به ميزان يک سوم بيشتر از سال ۲۰۰۵ شود،
اين هدف همچنان قابل دستيابی است.
هند
موافقت کرده که توليد گازهای گلخانه ای را کاهش دهد اما
خود را به هدف خاصی متعهد نمی کند با اشاره به شکاف عظيم
درآمد سرانه ميان کشورهای دارا و ندار، می گويد که کشورهای
ثروتمند مسئول تغييرات اقلیمی هستند .
هند خواهان کاهش اساسی در توليد گاز ها در کشورهای ثروتمند
است. همچنين خواهان سرمايه گذاری آنها و انتقال فن آوری
است خواهان ادامه تعهدات واجبارهای به سبک پيمان کيوتو
برای کشورهای در حال توسعه است.
ژاپن
توليد گازهای گلخانه ای را به ۲۵ درصد کمتر از سال ۱۹۹۰
کاهش خواهد داد مشروط بر آنکه کشورهای ديگر هدف های مشابهی
داشته باشند اين برابر با ۳۰ درصد کاهش در عرض ده سال است
که صنايع با آن مخالف اند.
"ابتکار هاتوياما" موجب افزايش کمکهای مالی و فنی به
کشورهای در حال توسعه خواهد شد. از پيشنهادی حمايت می کند
که به موجب آن هر کشور تعهدات خود را تعيين می کند.
آلمان
آلمان قول داده است که توليد گازهای گلخانه ای را تا سال
۲۰۲۰ به ميزان ۴۰ درصد کاهش دهد يا کلا ميزان تعهد شده از
سوی اروپا را دوبرابر کند.
برنامه موسوم به هشت ماده ای بنا دارد که از هدف اروپا که
کاهش ۲۰ درصدی گازها تا سال ۲۰۲۰ است فراتر برود اين
برنامه هشت اقدام را توصيه می کند که از نوسازی نيروگاه ها
تا افزايش ۲۷ درصدی استفاده از مواد تجديد شونده در توليد
برق را در بر می گيرد.
کانادا
پس از ده سال خودداری از کاهش گازهای گلخانه ای، کانادا
طرحی را در دست اجرا دارد که اين گاز ها را تا ۲۰ درصد سطح
سال ۲۰۰۶ کاهش می دهد.
اين برابر کاهشی ۳ درصدی نسبت به سال ۱۹۹۰ است اين هدف
مورد انتقاد قرار گرفته و عموما آن را ناکافی می دانند.
بريتانيا
در سال ۲۰۰۸ مقررات تغييرات اقلیمی به قانون تبديل شد و
دولت موظف گرديد تا ميزان گازهای گلخانه ای را تا سال ۲۰۵۰
به ۸۰ درصد سطح سال ۱۹۹۰ تقليل دهد. در ميانه اين دوران در
سال ۲۰۲۰ اين کاهش بايد به ۳۴ درصد رسيده باشد.
برخی استدلال می کنند که اين هدفها واقعگرايانه نيست و حتی
تا سال 2100 هم محقق نخواهد شد.
به گفته انستيتوی مهندسان مکانيک حتی اگر بريتانيا بتواند
توليد گازها را به ۵۰ درصد کاهش دهد، هنوز در سال ۲۰۳۰ به
۱۶ نيروگاه هسته ای و ۲۷۰۰۰ توربين بادی برای تحقق اين هدف
نياز خواهد داشت.
کره جنوبی
متعهد شده است که تا سال ۲۰۲۰ ميزان گازهای گلخانه ای خود
را به ميزان ۴ درصد کاهش دهد که برابر با ۳۰ درصد ميزان
فعلی توليد گازها در آن کشور است.
کره اين کاهش را حتی اگر کشورها نتوانند در اجلاس کپنهاک
به توافق برسند دنبال خواهد کرد، اما مديران صنايع هشدار
داده اند که اين ميزان کاهش برای کشوری که هنوز در حال
توسعه است بيش از حد سريع است متعهد شده است که ۲ درصد
توليد ناخالص داخلی سالانه اش را به فن آوری سبز اختصاص
دهد.
ايتاليا
از نظر کاهش گازهای گلخانه ای يکی از بدترين کشورهای
اتحاديه اروپا به شمار آمده است.
در فاصله سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ توليد اين گازها با توجه به
توليد ناخالص داخلی اين کشور به سرعت افزايش يافته است
بنابر گزارش سالانه سال ۲۰۰۷ کميسيون اروپايی توليد
گازکربنيک در ايتاليا به ۵۵۰ ميليون تن رسيده که ۷ درصد
بيشتر از سال ۱۹۹۰ است.
استراليا
بحث درباره قانونی که توليد اين گاز ها را به تا سال ۲۰۲۰
به ۵ تا ۱۵ درصد کمتر از سال ۲۰۰۰ می رساند در مراحل نهايی
است.
دولت اصرار دارد که اين قانون را از تصويب سنا بگذراند اما
حزب مخالف دولت جلوی تصويب آن را گرفته است.
مکزيک
داوطلبانه هدف کاهش ۵۰ درصد نسبت به سال ۲۰۰۲ را تا سال
۲۰۵۰ در پيش گرفته است.
بشدت طرفدار ايجاد يک صندوق سبز جهانی است که جز کشورهای
بسيار فقير از همه کشورها برای تامين بودجه پروژه های سبز
پول می گيرد.
تصميم دارد تا سال ۲۰۱۲ طرح تعديلی را که احتمالا با طرح
آمريکا مرتبط است برای کاهش گازها پيگيری کند. اين طرح
شامل کاهش توليد سيمان و پالايش نفت است.
آفريقای جنوبی
برخلاف بسياری از کشورهای درحال توسعه، آفريقای جنوبی
داوطلبانه توليد گازهای گلخانه ای را محدود کرده و استفاده
از منابع انرژی تجديد شونده را افزايش داده است.
پذيرفته است که توليد اين گازها بايد تا سال ۲۰۵۰ به ميزان
۳۰ درصد کاهش يابد آفريقای جنوبی انتظار دارد که اجلاس
کپنهاگ به هدفهای تعهد آوری در مورد کاهش گاز های گلخانه
ای منجر شود.
اما از کشورهای توسعه يافته نيز انتظار دارد که اگر خواهان
تعهد کشور های در حال توسعه هستند، بيش از پيش در اين راه
تلاش کنند.
عربستان سعودی
بخاطر مقاومت در مورد کاهش گازهای گلخانه ای بشدت مورد
اعتراض قرار گرفته است. عربستان به همراه اوپک خواهان آن
است که اگر تلاش برای کاهش گاز کربنيک موجب کاهش استفاده
از سوخت فسيلی شود، به توليد کنندگان نفت غرامت مالی
پرداخت گردد.
خواهان معامله ای در مورد استحصال و ذخيره سازی کربن است.
در سال ۲۰۰۷ اعضای اوپک تعهد کردند تا ۷۰ ميليون دلار برای
انجام تحقيقات در زمينه تغييرات اقلیمی بپردازند.
فرانسه
در نظر دارد از سال آينده از مصرف کنندگان نفت، گاز و ذغال
سنگ ماليات کربن دريافت کند.
اين ماليات به تدريج وضع خواهد شد و از خانوار ها و صنايع
دريافت می شود. اما شامل حال صنايع سنگين و شرکتهای توليد
انرژی تحت پوشش طرح مبادله گاز در اروپا نخواهد شد .
رای دهندگان فرانسوی می گويند با ماليات تازه مخالفند و و
از آن می ترسند که ناچار شوند صورتحساب های سنگين تری
بپردازند.
برزيل
همراه با چين و هند موضعی تاريخی دارد و می گويد ابتدا
کشورهای توسعه يافته بايد به کاهش اساسی ميزان گازهای
گلخانه ای توليدی شان گردن بنهند.
رئیس جمهوری برزیل اخيرا اعلام کرد که برزيل مايل است ۳۰
در صد از ميزان پيش بينی شده گازها در سال ۲۰۲۰ بکاهد. او
می گويد بخش عمده اين کاهش ناشی از ۸۰ درصد کاهش در جنگل
زدايی تا سال ۲۰۲ و تغيير سوخت از ذغال به ذغال سنگ خواهد
بود.
برزيل از اعضای موثر REED يا سازمان کاهش توليد گاز در
نتيجه جنگل زدايی و مدافع هزينه از بودجه عمومی به جای
منابع مالی توليد کندگان خصوصی گاز کربنيک است.
اندونزی
هدفش آن است که تا سال ۲۰۲۰ توليد گاز کربنيک را به ميزان
۲۶ درصد نسبت به سطح سال ۲۰۰۵ کاهش دهد می گويد با جلوگيری
از جنگل زدايی و نابودی آيشگاه ها و تغيير نحوه تامين نيرو
می توان توليد گازهای گلخانه ای را کاهش داد.
شورای ملی تغييرات اقلیمی تخمين می زند که کاهش ۴۰ درصدی
گازهای گلخانه ای در اندونزی ۳۲ ميليلرد دلار هزينه داشته
باشد که بيشتر آن بايد توسط کشورهای درحال توسعه تامين
شود.
ترکيه
پروتکل کيوتو را تا فوريه سال ۲۰۰۹ به تصويب نرساند.
منتقدان می گويند ترکيه به عنوان کشوری که دير به اين
پيمان پيوسته بخت بهره مندی از مزايای مالی را که بخشی از
پيمان کيوتو به شمار می آيند از دست داده است.
آرژانتين
اين کشور که عضو گروه ۷۷ است از کشورهای صنعتی بخاطر عدم
تمايل به کاهش گازهاس گلخانه ای و انتقال فن آوری مناسب
انتقاد می کند.
دولت اعلام نکرده است که چه اقداماتی را برای مقابله با
تاثيرات گرمايش جهانی در پيش خواهد گرفت.
اتحاديه اروپا
خواهان آن است که در کپنهاگ نقش رهبری ايفا کند. اگر ديگر
توليدکنند اين گاز ها اقدامات سختگيرانه ای در پيش بگيرند،
اتحاديه اروپا تا سال ۲۰۲۰ يا به ميزان ۲۰ درصد و يا ۳۰
درصد از ميزان توليد گازهای گلخانه ای خواهد کاست.
از کشورهای ثروتمند می خواهد که تا سال ۲۰۵۰ به ميزان ۸۰
تا ۹۵ درصد از توليد گازهای گلخانه ای خود بکاهند.
از کشورهای فقير می خواهد تا از رشد توليد اين گازها
بکاهند اتحاديه اروپا می گويد که بين ۷ تا ۲۲ ميليارد دلار
برای کمک به کشورهای در حال توسعه می پردازد تا هزينه های
سازگاری با کاهش گازهای گلخانه ای را تامين کنند.
تخمين زده می شود اين مبلغ تا سال ۲۰۲۰ به ۱۵۰ ميليارد
دلار برسد.
|
